Op de zuid-oostelijke uistekende rots van Elba, in het park Ripalte, in het hart van de groene hoogvlaktes, was in de jaren zestig een boerderij vrij, op een schitterende plaats waar de kleur van de aarde roestbruin is, erfgoed van honderden mijn opgravingen in contrast het groene van de dennenbomen gaf het een onverwachte diepte en beloofde veel voor de toekomst.
Een eiland op een eiland. De boerderij was opgebouwd in 1896 op initiatief van markies Tobler die uit Zwitserland kwam om een van zijn grote passie te realiseren; het kweken van wijnstokken.
Het hele gebied, vertegenwoordigde het grootste boeren bedrijf van Elba (de bekende boederij van Tobler, daarna onder de naam boerderij van Ripalte).
daarna is het volledig verwaarloosd door de volgende eigenaren, die het alleen deden voor het grote grondbezit (668.000 vierkante meter productie grond, eigenlijk een klein stadje) maar hielden het niet onder de ecomische en administrative missers in de onderneming.
De verandering van zo'n natuurlijk erfgoed in een toeristisch vakantiepark, kon het nog redden van een totale ondergang. Het park moest zich richten op het toeristme dat veel toekomst perspectief en zekerheid bood. Het territorium waarin de fabriek "de Ripalte"werd gebouwd kon men beschouwen als iets van onschatbare waarde betreft de omgeving en de rijke cultuur, die door zijn uitzonderlijke oppervlakte (450hectaren), éénheid en goede eigenschap om te conserveren en variatie van micro organismen.
Het werd beschouwd als een enclave van groot belang in een apart territorium: een eiland op een eiland.
In 1977 nam Società Vallorita di Verona (nu Tenuta delle Ripalte) de betekenis waar van de natuur en het potentieële toeristme van dit stuk land. Met een vooruitziende blik nam men de zorg op zich en men bebouwde de akkers en gaf het een naam"Costa dei Gabbiani" (dit is afgeleid van het feit dat op de punt van "le Ripalte waar zich duizende meeuwen nestelde, Costa dei Gabbiani betekend dan ook meeuwenkust in het Nederlands) en men begon met de niet zo geheel makelijke trasformatie in een toeristen structuur.
De agragische boerderijen warer erg verwaarloosd en er was aangeraden op ze af te breken. Maar het zou een strafbaar feit zijn geweest, het afbreken van een stukje speciale architectuur van het ruwe Toscane.
Vanaf toen zijn ze volledig getrasformeerd in gezellige appartementjes van verschillende afmetingen. Ook de uit de 8e eeuw "hoofd"boerderij (dat al diende als zomer verblijfplaats van de Markies Tobler-Theodoli-Quintavalle) was als een verlaten krot achter gelaten. Met de tussenkomst van architecten is het verbouwd tot een prestigieus klein hotel met 14 kamers.
De natuur, naast de sluiting van de mijnen, was bijzonder kaal en wild geworden en in 1998 hebben twee desastreuze branden haar integriteit ondermijnd. Maar gelukkig dankzij ongeloofelijk bronnen die beschikbaar waren, is men er in geslaagd in een korte tijd de aantasting te camoufleren.
Nu hersteld het zich ook het agrgische gebied, waar nu nieuwe wijnstokken groeien (op 7 hectares) verkrijgt men de "Aleatico" de bekende en typische wijndruif van Elba, die men inmiddels alweer een eeuw verbouwd.
Het opnieuw in orde brengen van zo'n artistiek, cultureel en naturalistisch erfgoed was, en is een "echte onderneming" (en nog steeds is het niet helemaal af), het dusdanig verwezenlijken op een discrete manier en er voor te zorgen dat alles in evenwicht blijft is een lastige taak.
En zo is, uit bijna niets een heel toeristisch park opgezet in een bijzonder soort, het is langzaam gegroeid en heeft de natuur die hier heerst volledig in zijn waarde gelaten.
